Aşksız sevişmelerden bıktığın için beni arzuladığını bildim geçen gün. Nasıl hınçlıydım sana hem de nasıl..Aldım elime makası. (Bu hallerimi bilmezsin sen.) Beynimdekilerden kurtulmak için saçlarımı kestim. Sen sürekli aklımda tavşanlar gibi sekip, seyirtip durdukça rahat uykulara hasret kalıyordum. Eternal Sunshine of The Spotless Mind filmine öykünerek yapmadım ama uydu bu kez. Aklımdan seni atmanın yoluydu makas. Acıdı keserken beynim, kalbim. Ama sonraki huzura değerdi. Kısacık saçlarım var şimdi. Nasıl rahatım.Rahattım... Uyuyordum. ..Şimdi saat gece yarısını 2 saat geçmiş. Aklımda sen, fikrimde sen..
Saçlarımı keserken bir tarafı inadına upuzun bırakmıştım. Bu insomnianın sebebi o. Artık elim makasa da varmıyor. Sen yine sekiyorsun beynimde. Beynimde tavşan kovalıyorum. Uyuyamıyorum.
Sen biliyorsun ama aşksız sevişmelerine devam ediyorsun. Bir bilsen nasıl can sıkıyorsun. Bir bilsen..
Not: Ne olur gözlerini dikip gözüme, "Seni geç buldum!" deyip durma. Geçip gitmenden korkuyorum.
3 comments:
Üniversite yıllarımda, ki bi on yıl oldu, ben de evde saçlarımı makasla kesmeye kalkmıştım.
Sonra arkadaşımdan yardımcı olmasını istedim. O da olmadı. Berbere gittim yarım kalan işi bitirmesi için. Bir felsefesi vardı. Anlatması güç ve de anlaşılması herkesce. Mutlu olmuştum saçlarımı kesince.
Güzellikler içinde bir güne başlarken, günaydın efendim.
Günaydın...
Post a Comment